Goed verzekerd is half gewonnen
Een levensverzekering is een overeenkomst tussen vier partijen:
een verzekeraar, een verzekeringnemer, een verzekerde en een begunstigde.
De verzekeringnemer sluit met de verzekeraar een overeenkomst.
De verzekeraar betaalt een som uit aan een begunstigde, als de verzekerde gebeurtenis zich voordoet, die gekoppeld is aan het leven van een verzekerde.
De levensverzekering werd en wordt opgezet vanuit het idee van de voorzorg. Tijdens uw leven zorgt u voor een appeltje voor de dorst. Of stel dat u overlijdt, dan waarborgt u een zekere levensstandaard voor uw nabestaanden.
Daarnaast wordt de markt overspoeld door een haast onuitputtelijk arsenaal van nieuwsoortige producten. Hun succes danken ze vooral aan de besparingen op het vlak van de inkomstenbelastingen.
Maar dat is niet de enige reden van hun opmars. De levensverzekering of een afgeleid product wordt alsmaar meer ingeschakeld als een instrument van successieplanning. En dat is geheel terecht. Want de levensverzekering heeft enkele heel belangrijke troeven.
Dankzij de levensverzekering moet de vermogensoverdracht niet meteen gebeuren. De overdracht komt er pas op het moment van de verzekerde gebeurtenis: de verzekeringnemer sterft, de begunstigde wordt dertig jaar, enz. Bovendien kunt u de successieplanning combineren met een aantrekkelijke belegging. Denk bijvoorbeeld aan een Tak23-polis.
De verzekeringnemer behoudt een verregaande controle over zijn vermogen, zolang de verzekerde gebeurtenis zich niet voordoet. Hij kan zijn polis afkopen, een voorschot vragen op de verzekerde prestaties, een andere begunstigde aanwijzen, enz.
Bovendien blijft deze techniek in principe buiten schot van de principes van inbreng en inkorting. Dat zijn de meest gevaarlijke regels van het erfrecht, die de gelijkheid onder de erfgenamen willen herstellen (meer hierover, zie hierna). De wet op de landverzekeringsovereenkomst kent een bijzonder statuut toe aan de levensverzekering. De premies die de verzekeringnemer heeft betaald, zijn niet aan inbreng of inkorting onderworpen, tenzij het betaalde buiten verhouding staat tot zijn vermogenstoestand.
Iemand via levensverzekering begunstigen, komt neer op een onrechtstreekse schenking. Kenmerkend voor de techniek is dat ze aan de erfrechtelijke controle ontsnapt. De niet-begunstigde erfgenamen hebben niet veel mogelijkheden tot verhaal. Inkorting en inbreng kunnen ze alleen laten gelden op de betaalde premies. En dan alleen nog maar als die ‘buitensporig’ zijn. Het uitgekeerde kapitaal blijft buiten schot!
Via de techniek van de levensverzekering kunt u dus schenkingen doen die het beschikbaar deel overstijgen, de gelijkheid tussen de erfgenamen doorbreken en een deel van het vermogen buiten de strikte erfenis laten vallen. Dankzij de levensverzekering kunt u deels onterven, in het voordeel van een derde die u na aan het hart ligt…
Let evenwel op. Meer en meer brengen de verzekeraars nieuwe producten op de markt waarbij de klemtoon meer is komen te liggen op het aspect "beleggen" dan wel op "verzekeren". Denk aan de zogenaamde Tak 23-producten. Kunnen zij net zoals de klassieke levensverzekering genieten van het afwijkend juridisch statuut en kan hiermee ook deels ontervend opgetreden worden? Daarover woedt in de juridische wereld thans een verhitte discussie nu het Grondwettelijk Hof in een arrest van 26 juni 2008 duidelijk heeft gesteld dat dergelijke producten niet meer kunnen gehanteerd worden om de regels van het erfrecht buiten spel te plaatsen.
context: levensverzekering
