De variabele rentevoet
Het systeem van de variabele rentevoet ligt eigenlijk meer voor de hand maar is niet zonder risico.
Het verplicht noch u zelf noch de bankinstelling om in een glazen bol te kijken wat de algemene economische toekomst betreft. U komt immers overeen dat de rentevoet zal dalen of stijgen evenredig met de schommelingen van de algemeen geldende rentevoet.
De wetgever heeft hier echter ingegrepen om zowel de ‘leninggever’ als de lener te beschermen tegen al te grote schommelingen.
Niet alleen een stijging maar ook een daling van de rentevoet moet binnen de perken worden gehouden. Alle leningscontracten moeten melding maken van een maximale en een minimale intrestvoet.
Ook moet de aanpassing op vaste tijdstippen gebeuren met een maximum van één keer per jaar. Het is dus niet mogelijk om te pas en te onpas, bijvoorbeeld elke maand, de rentevoet aan te passen. Bovendien mag er gedurende de eerste 3 jaar hooguit een verhoging plaatsvinden van 2%.
Kortom, het feit dat uw rentevoet variabel is, wil niet zeggen dat al te grote en steeds terugkerende schommelingen mogelijk zijn. De wetgever heeft hier vaste regels voor uitgedokterd die het geheel een beetje in de hand houden.
Voorbeeld
Een lening van € 40.000 op 20 jaar, aanvankelijk tegen 8% per jaar, 5-jaarlijks herzienbaar.
Is binnen 5 jaar de algemeen geldende rentevoet 10%, dan zal uw rente opgetrokken worden van 8 naar 10%. Maar als 5 jaar later de algemeen geldende rentevoet dan weer 6% is, dan zal uw rente dalen van 10 naar 6%.
Het voordeel is dat uw lening goedkoper kan uitvallen dan voorzien, wat altijd meegenomen is. Wanneer u op een bepaald ogenblik moet kiezen tussen een variabele en een vaste rentevoet, dan zult u merken dat de variabele rente doorgaans lager is dan de vaste rente op dat ogenblik.
Inderdaad, de ‘leninggever’ zal zich nu reeds willen indekken tegen de toekomst die ook voor hem nog een open vraag is.
Hij zal zeker willen spelen en de vaste rentevoet waarschijnlijk hoger zetten dan de variabele.
Het nadeel is dat uw lening na verloop van tijd beduidend meer kan gaan kosten, zodat de afbetalingen dan misschien wel erg zwaar kunnen uitvallen.
De wet op het hypothecair krediet, heeft vooral de bescherming van de consument (lener) tot doel gehad.
De werkingssfeer van deze wet wordt beperkt tot het krediet dat voor zuivere privé-doeleinden wordt verleend aan een natuurlijke persoon die gewoonlijk in België verblijft.
Aan de kredietinstelling wordt onder meer de verplichting opgelegd om vóóraf aan de lener een schriftelijk aanbod te doen met alle mogelijke details, uitleg en voorlichting. Verder bestaat er een verbod in hoofde van de kredietinstellingen om zomaar kosten aan te rekenen; deze zijn thans wettelijk bepaald.
